Aratzera (1.445 m.) egindako txangoa oso polita izan zen. Nahiz eta, tartean, istriputxo bi sufritu.
Lehenengoa, hasi bezain pronto eta protagonista taldeko txikiena, Lier. Zorionez, eta negar batzuk egin ondoren, urradura batzuk baino ez ziren izan, eta egun guztian pozik ibili zen.
Bigarren ezbeharra, bazkal ostean mutikoak saltoka jolasean ibili zirenean, Xabierrek behatzean mina hartu zuenean izan zen. Baina honek ere, astiro-astiro eta errenka, kotxerainoko ibilbidea burutzea lortu zuen.
Zumarraundin kotxeak utzita, eta abiatu ginenean, zerua estalita agertu zitzaigun baina iragarpena ez zen txarra. Ez zuten, gutxienez, euririk agintzen.
Ibilbidearen zati on bat oso atsegina izan zen, basoan, pagadian, egin genuelako.
Harik eta Azkosaroiko zelairaino iritsi arte.
Azkosaroi (1.180 m.).
Tontorra egin ondoren, bazkaltzeko, berriro jaitsi ginen zelai honetara.
Igo ahala, eta gailurrera gindoazela, lainoa geroz eta trinkoagoa aurkitu genuen.
Eta hona hemen, txalo artean, taldeko txikiena goraino heldu zenean.
Bai meritoa, berea eta bere aitarena.
Gailurreko lanbro artean taldeko argazkia.
Baina, bazkaltzera gindoazenean, eta gutxien espero genuenean, bapatean, era majiko batean, lainoa arinduz joan zen.
Ez dut aukera pasatzen utzi nahi, lau hankatako azken fitxajea aipatu gabe: Xuri. Egun guztian poz-pozik eta formal-formal denon inguruan ibili zena.
Azkosaroi zelaian bazkaltzen.
Atzekoa, gure gainean, Aratz (1.445 m.).
Mutikoek, nola ez, berehala aurkitu zuten dibertitzeko modua. Bordako ohol zahar batzuk hartuta, eta talde lanean, saltoak emateko tranpolina inprobisatu zuten.
Eta honenbestez, txangoari amaiera eman genion. San Adrian bisitatzeko aukera barajatu genuen, baina denboraz justoegi genbiltzanez, beste baterako uztea erabaki genuen, Arantzazu-Urbiatik agian.
